Film "Włóczęgi" ze słynnymi lwowskimi batiarami Szczepciem i Tońciem kończył uroczyste obchody Dni Dziedzictwa Narodowego. Zgromadził na widowni głównie starszą publiczność. Batiarzy, jak to oni, bawili typowym przedwojennym humorem podanym w lwowskiej gwarze. Zawsze skorzy do psot i śpiewu, uliczni grajkowie o wiecznie pustych kieszeniach popadają w tarapaty, z których wychodzą dzięki pomysłowości i pogodnemu usposobieniu.

Film miał swą premierę w kwietniu 1939 roku i był jednym z ostatnich z udziałem batiarów, czyli Antoniego Vogelfangera i Kazimierza Wajdy.

Batiar (baciar) - potoczne i gwarowe określenie "człowieka ulicy" lwowskiej. Najprawdopodobniej wyraz "batiar" pochodzi od węgierskiego "betyar" oznaczającego awanturnika, ulicznika. Policjanci (którzy za czasów austro-węgierskich często byli Węgrami) uganiali się za chuliganami z okrzykiem "betyar". Lwowiakiom ta nazwa bardzo miała się spodobać i weszła do codziennego słownictwa.