Niefizyczny trans

 Z głośników wypłynęła jakaś przedziwna melodia, prawie bez rytmu, psychodeliczna i uspakajająca zarazem. Ów melodia, wprowadzała w niefizyczny trans, w stan, w którym umysł otwarty jest na treści zwykle umykające świadomości. W stan, w którym można spojrzeć na siebie i świat z zewnątrz. A był to dopiero początek...

Ciężki przekaz

 Ukojeni tymi cudnymi dźwiękami, usłyszeliśmy szept. Byliśmy jakby w hipnozie, gdy poeta miłym głosem, wprowadzał nas w świat swoich przemyśleń. W świat dla konwencjonalnego odbiorcy niebywale trudny. Wejść w ten świat w pełni jest niemożliwym, a choć częściowe zrozumienie, wymaga sporego, nie zawsze pozytywnego doświadczenia życiowego, czasem nawet nieczystego sumienia... Autor ma spory dystans do siebie. Ukazuje pewne postawy, samemu wcielając się w rolę, czerpie wiedzę z doświadczenia i z obserwacji.

Z ciężkim bagażem i uśmiechem

 Poezja Przemysława Małachy, nie jest towarem komercyjnym. Jest prawdziwym odbiciem duszy poety. Inspiracją jest tu zdecydowanie potrzeba pisania, uzewnętrznienia pewnych przeżyć. Niektórzy opuszczając salę po projekcji mówili: -To niesamowite, wspaniałe, ale takie pesymistyczne... Nic dziwnego. Autor wyjechał za granicę, gdy praca tam nie była jeszcze legalna. Poznał co znaczy głód i samotność. Jego poezja pokazuje rzeczywistość bez znieczulenia i wydawać by się mogło, że jest człowiekiem wyciszonym i samotnym. Nic podobnego! Przemek okazał się niezwykle towarzyską i zabawną osobą. Po projekcji chętnie udzielał wywiadów i rozmawiał z gośćmi. A robił to z wielkim uśmiechem na twarzy.

 g.Ł

_________________________________________________

PRZEMYSŁAW MAŁACHA
aka
ROOTS RAT

Rocznik ’80, urodzony w Nysie. Od 2003 r. mieszka w Wielkiej Brytanii.

Członek kolektywu artystycznego
Polish InvadARTs, działającego w Leeds od 2008 r.
Administrator Forum Literackiego Inkaustus.
 
Ekscentryk. Lubi o sobie myśleć, że uprawia poetycką partyzantkę, okraszoną sporą dawką abstrakcji. Pisze również prozę i czasem skrobnie jakiś felieton. Lubi wywlekać na papier ciemną stronę ludzkiej natury. Uwielbia groteskę, ale nie stroni od poważnych tekstów.

Jako Roots Rat komponuje muzykę, która oscyluje w rejonach niespokojnego ambientu, ciepłego fluidu i eksperymentalnych, niehermetycznych brzmień. Aranżuje dźwięki przez pryzmat empatii rytmu. Czystość myśli poza beatem. Czasem pstryknie parę zdjęć, ale zdaje sobie sprawę, że posiadanie lustrzanki nie czyni z człowieka fotografa. Gra na djembe. Wszędzie dostrzega naturalny rytm i nieustannie poszukuje go w sobie. Jeździ na rowerze. W terenie. Nie nosi obcisłych getrów dla kolarzy. Ma do siebie spory dystans. Kiedy staje przed lustrem, ledwo się widzi.
 
 
Inspiracje:
Wszystko co w zasięgu moich sześciu zmysłów.
Obraz. Dźwięk. Smak. Zapach. Dotyk. Myśl.